Igranje klisa i pale poznato je u selima zapadne Srbije u brojnim varijantama i sa mnogo naziva (igrati klisa, rupoklisa, viriz i sl.). Ova čobanska igra igrana je i u severnoj Metohiji (kl'isanje, pl'iske). Naziv, između ostalog, zavisi i od načina igre, od toga da li se klis baca iz ruke, sa kočića, iz rupe. Načešće je bacanje sa kočića. Igraju je uglavnom muškarci, ali i starija muška deca.
Za igru je potreban kočić poboden u zemlju (koba, konj, meta, kobila), klis, tj. drvo dugo do dvadesetak centimetara, zarezano sa obe strane, motka duga metar do metar i po (pala, maška, mačuga, palija). Igru mogu igrati dva igrača, a ukoliko ih je više, dele se u dve grupe (što je bio najčešći način). Udaljenost između grupa nejčešće je do trideset metara. Koja će grupa prva bacati obično se određivalo pomođu oznaka na klisu. Na jednom njegovom kraju urezana je oznaka '1', a na drugom znak '+'. Grupa koja odabere kraj klisa sa oznakom '1' prva baca. Pri bacanju stane se kraj kobe. Klis se može postaviti na nju pa sa nje bacati, ili se bacati iz ruke. Igrači prve grupe bacaju klis (biju), a igrači druge povraćaju.
Ako ga povrate blizu kobe do dužine jedne pale, grupe menjaju mesta i uloge. Ako je rastojanje veće, igrači prve grupe odbacuju klis, i tada se broji koliko su odbacili. Rastojanje se meri palama. Jedna pala ima vrednost jednog konja, tj. boda (negde je i deset pala jedan konj). Najčešće se igralo do pedeset, sto ili dvesta konja. Događalo se da igrači druge grupe uhvate klis „golom rukom" ili pogode kobu. U tom slučaju prvoj grupi pogore svi konji i grupe menjaju mesta.
Grupa koja prva sakupi dogovoreni broj poena mora da potvrdi pobedu. Uz kobu se prisloni jedna pala i kroz taj trougao (koji sačinjavaju tlo, koba i pala) pobednici treba da probace klis. Mogu da pokušaju tri ili pet puta. Ako im ovo ne pođe za rukom, nisu potvrdili pobedu, što znači da nisu pošteno igrali.
