Prvu knjigu na Kosovu, štampali su Srbi 1539. godine, kada je u manastiru Gračanica nastao Oktoih petoglasnik gračanički. Reč je o jednoj od najstarijih srpskih štamparija (četvrtoj po redu posle Cetinjske štamparije, 1494), a na teritoriji današnje Srbije — prvoj posle Rujanske štamparije (1536). Ovaj poduhvat su izveli mitropolit novobrdski Nikanor i njegov sabrat, štampar Dimitrije. Osim po lepoti štampe i drvoreza koji su se nadovezivali na rukopisnu tradiciju nemanjićkog doba, sama pojava štamparije bila je, već po sebi, veliki podvig u opustošenoj državi.

Na Balkanu su jedino Srbi osnivali svoje štamparije u doba najveće osmanlijske moći. U čitavoj Otomanskoj imperiji, osim Srba, svoju štampu imali su još jedino Jevreji.

Značaj ovog poduhvata, kao znaka vitalnosti srpskog kulturnog identiteta, treba posmatrati u svetlu činjenice da su Turci, u sopstvenom carstvu, svoje prve knjige odštampali tek u XVIII veku.

Na srpskom jeziku se ponovo počinje sa štampanjem 1871. u Prizrenu, gde je štampan istoimeni dvojezični list, na srpskom i turskom jeziku. Novi zamah srpske štampane reči počinje 1884. godine u Prištini, kada je objavljena Prva čitanka za osnovne škole: Kosovo. Od kraja XIX veka do danas, srpska štampa na Kosovu znatno je manjeg obima nego u velikim srpskim centrima, ali, u načelu, nezaostaje, pa čak i prevazilazi provincijsku štampu centralne Srbije.

Sve do 1944. godine, na Kosovu nije odštampano ni jedno jedino slovo na albanskom jeziku.