Na području Nacionalnog parka Tara, zaštićena je 21 biljna vrsta kao prirodna retkost od izuzetnog značaja. Jedna od njih je i lincura. To je višegodišnja zeljasta biljka, sa vrlo kratkim debelim račvastim rizomom, sa koga polaze dugi debeli korenovi. Stablo negranato, 45- 140 cm visoko, bez dlaka, uspravno, oblo, u gornjem delu ponkad rebrasto, šuplje.
Listovi naspramni, prizemni na drškama, široko eliptični do 30 cm i oko 15 cm široki, plavičastozeleni, sa pet do sedam lučno povijenih nerava, jako naborani. Listovi u donjem delu stabla na kratkim drškama, a u gornjem delu sedeći, jajasti ili široko eliptični, zašiljeni, pri osnovi srasli u kratak rukavac. Cvetovi krupni, žuti, na dugačkim drškama. Po 3 do 10 cvetova zbijeno u štitolike cvasti koje se nalaze bočno na glavnoj osnovi. Čašica cevasta, po dužini do osnove. Krunica kružno raširena sa kratkom cevi, sa 5-6 uzano lancetastih, 2-3 mm dugačkih režnjeva. Broj prašnika isti kao i broj kruničnih režnjeva. Stubić tučka je kratak, postepeno prelazi u plodnik, žig se po oprašivanju spiralno uvija. Plod je kupasta čaura dugačka oko 6 cm, sa dva kapka. Cveta od juna do avgusta.
Gde se može naći: Na planinskim pašnjacima, prevojima, kamenjarima.
Sakuplja se: koren (Gentianae radix).
Metod sakupljanja i obrada: Ašovčićem se vadi rizom sa korenovima u jesen, gornji deo rizoma sa pupoljcima se odmah zatrpa u zemlju i tako biljka rasadi. Ostatak se čisti od natrulih delova, pere hladnom vodnom, seče i suši brzo, na suncu ili u sušarama. Lincura je vrsta Zakonom zabranjena za sakupljanje i promet.
Osušen koren i rizom upotrebljava se za izradu gorkog čaja. Koristi se za poboljšanje apetita, bolje lučenje žuči i varenje hrane.
Samo jedan manji deo prikupljenog korena lincure utroši se za izradu lekovitih pripravaka; najviše je u upotrebi u industriji alkoholnih pića. Kod nas je lincura jedna od prvih zaštićenih vrsta (Službeni glasnik NR Srbije od 19.01.1956.). Ipak, intenzivnom eksploatacijom, lincura je gotovo uništena na velikom broju lokaliteta.
