Nagli uspon Sokobanja je doživela nakon konačnog oslobođenja od Turaka (1833.), dolaskom Knjaza Miloša Obrenovića u Banju. Po njegovom nalogu iste 1834. god. obnavlja se turski amam, sagrađen na temeljima rimskih termi. Knjaz je odmah pored Amama za muškarce dobio i svoju kadu koja je nakon nekoliko rekonstrukcija i danas u funkciji.
Uz Amam je sagrađen i konak knjaza Miloša koji je između dva svetska rata porušen. Preko puta je izgrađena zgrada za potrebe administracije Kneževine Srbije, današnji Milošev konak koji je zadržao svoj autentični izgled. Knjaz šalje uzorke banjske vode na analizu u Beč i postavlja prvog banjskog lekara Leopolda Erliha, koji se krstio i uzeo ime Đorđe Novaković, zbog čega je u narodu bio poznat kao dr Đoka Pokrštenjak.
8. juna (po starom kalendaru) 1837. iz kancelarije Knjaza Miloša u Kragujevcu, napisan je uput zastavniku Lazareviću , koji se šalje u Banju radi upotrebe tople vode i na lečenje koje će sprovesti doktor Đorđe. Ovo je prvi zvanično upućen gost u Banju. Prema ovim podacima Sokobanja je mesto sa najdužom tradicijom razvoja banjskog turizma u Srbiji. Sokobanja je 2007. godine proslavila veliki jubilej, 170 godina organizovanog turizma. Nakon imena Balnea, Banja, Banjica, Velika Banja, Aleksinačka Banja, Sokol Banja, 1859. godine dobija svoje konačno ime Sokobanja. Prisustvo knjaza u Sokobanju je dovelo otmen svet, a trgovci, imućniji i banjska elita, grade luksuzne vile za smeštaj banjskih gostiju. Sve do drugog svetskog rata, glavni gosti bili su plemstvo, pisci, umetnici, boemi...
Najčešće su do rata, a i posle dolazili, Stevan Sremac (umro u Sokobanji 1906.), Branislav Nušić, Isidora Sekulić, Ivo Andrić, Rodoljub Čolaković, Meša Selimović i Vasa Čubrilović. Naučnici i ljudi od ugleda bili su često viđeni u banji između Ozrena i Rtnja: Jovan Cvijić, Josif Pančić, Emilijan Josimović, Dragoljub Jovanović (saradnik Marije Kiri), Žanka Stokić i drugi.
